Zo lui als een paard....
Door: Lex Tervelde
Blijf op de hoogte en volg Lex
14 November 2018 | Zambia, Mfuwe
Woensdag 14 november 2018
Kwart over vijf was ik wakker, vlak voor de wekker aan. Net na 6 uur reden we het park binnen. We hebben de oever van de Luanga weer gevolg maar nu over nieuwe paden. Paden die we nog niet hadden verkend en waarvan we ook niet wisten waar ze ons brachten. Het was een mooi stuk van Luangwa Park, dwars door bossen en struiken. Soms vol met kleine vogeltjes en schrapende parelhoenders op zoek naar insecten. Ook scanden we iedere geschikte boom op een luipaard. Ze liggen graag op grote rechte dwarstakken, veilig voor leeuwen en hyena’s. Daarnaast slepen ze hun prooi mee de boom in om de aandacht van andere rovers af te leiden. Helaas geen luipaarden of dode afgekloven beesten in de bomen gezien.
In de verte zagen we drie grote olifanten onder een boom staan. Ze waren redelijk relaxt bezig om de gevallen vruchten bij elkaar te zoeken en op te eten. Bovenin de boom zaten bavianen die ook van de vruchten aan het snoepen waren. Soms viel er een waren regen aan gele vruchten naar beneden tot grote genoegdoening van de olifanten. Omdat we dichtbij stonden konden we goed zien hoe de olifanten de vruchten opzochten met hun slurf. Al ruikend en stof wegblazend pikten ze de vruchten van de grond en brachten die naar hun bek. Dat ging in een vlot tempo. Je kon goed zien hoe het uiteinde van hun slurf als een soort tang werkte en de vruchten omklemde. Lange tijd naar dit schouwspel staan kijken voordat we weer verder reden.
Uiteindelijk kwamen we weer bij de rivier terecht waar we nog wat bijeneters fotografeerden. Het was niet zo een hele spannende ochtend maar wel weer mooi om mee te maken. Op het eind van de reis nog even bij de Apenarend langs gereden en beide zaten bij het nest. Het blijft lastig om een goede foto te maken met al die bladeren en takken. Zo als we de ochtend begonnen zo eindigde die ook maar de middag zou heel anders verlopen.
Na de lunch alvast wat fotootjes uitgezocht en de mislukte en onscherpe zijn in de prullenbak beland. Rond vier uur zijn we weer het park ingereden en al snel was het BINGO! Toen we voorbij het nest van de Apenarend waren zagen we een vijftal auto’s met toeristen staan die allemaal bezig waren om een boom in te turen. Wij sloten achter in de rij aan want er was geen plaats meer en de weg was versperd. Als het zo druk is met toeristen en safariauto’s kan dat maar één ding betekenen. Er is wat te beleven. Nou dat was er zeker. Een luipaard in de boom. Helaas tussen de takken en de bladeren maar het duurde niet lang of hij kwam er uit en liep recht op onze auto af. We hadden niet eens kaartjes voor de voorstelling maar we zaten wel op de eerste rij! Het luipaard kwam tot twee meter bij onze auto vandaan, bleef staan en keek ons aan met een blik van…als je niet aan de kant gaat eet ik je op. Zekerheidshalve draaide ik het raampje maar even dicht. Maar wat een ontzettend prachtig mooi moment beleefden we daar. Oog in oog met een luipaard! Wat een geluk en wat een feest.
Het dier liep om onze auto heen om dertig meter verderop verder te kauwen op zijn buitgemaakte prooi. Het duurde niet lang of de vijf chauffeurs van de safariwagens reden naar het luipaard toe. Dat konden wij ook en zo stonden we op nog geen tien meter afstand te kijken naar een van de meest imposante dieren van Afrika. Waar mensen voor naar Afrika gaan om hem te zien. En wij zagen hem, zo goed, dat onze camera’s er lustig op los klikten.
Het duurde nog geen vijf minuten totdat alle toeristen weg waren. Het luipaard kon van hun lijst worden afgestreept, die hadden ze weer gezien. Toen de rust was weergekeerd hebben wij nog zo een anderhalf uur zitten kijken en genieten. Hij had een impala bemachtigd en zijn buik al meer dan vol. Slapen was nog zijn enige doel. Gapend en af en toe likkend aan zijn poten om daarmee zijn kop schoon te maken. En als je goed luisterde kon je hem horen spinnen. Het zijn net grote huiskatten.
De zon ging onder en het licht was weg. Toen we onder het nest van de Apenarend door reden zagen we hem zitten, vrij op een tak. Snel pakte ik mijn camera en kon maar één foto maken toen hij hoger de boom in ging en achter de takken verdween. Twee ongelofelijke momenten die in mijn geheugen gegrift staan. Toen we de brug overreden en de zon bijna achter de bomen verdween zagen we vissers hun netten binnenhalen. Met de zon op de achtergrond en zwarte vlekken in het water eindigden we de dag.
Afrika…wat een continet!
Kwart over vijf was ik wakker, vlak voor de wekker aan. Net na 6 uur reden we het park binnen. We hebben de oever van de Luanga weer gevolg maar nu over nieuwe paden. Paden die we nog niet hadden verkend en waarvan we ook niet wisten waar ze ons brachten. Het was een mooi stuk van Luangwa Park, dwars door bossen en struiken. Soms vol met kleine vogeltjes en schrapende parelhoenders op zoek naar insecten. Ook scanden we iedere geschikte boom op een luipaard. Ze liggen graag op grote rechte dwarstakken, veilig voor leeuwen en hyena’s. Daarnaast slepen ze hun prooi mee de boom in om de aandacht van andere rovers af te leiden. Helaas geen luipaarden of dode afgekloven beesten in de bomen gezien.
In de verte zagen we drie grote olifanten onder een boom staan. Ze waren redelijk relaxt bezig om de gevallen vruchten bij elkaar te zoeken en op te eten. Bovenin de boom zaten bavianen die ook van de vruchten aan het snoepen waren. Soms viel er een waren regen aan gele vruchten naar beneden tot grote genoegdoening van de olifanten. Omdat we dichtbij stonden konden we goed zien hoe de olifanten de vruchten opzochten met hun slurf. Al ruikend en stof wegblazend pikten ze de vruchten van de grond en brachten die naar hun bek. Dat ging in een vlot tempo. Je kon goed zien hoe het uiteinde van hun slurf als een soort tang werkte en de vruchten omklemde. Lange tijd naar dit schouwspel staan kijken voordat we weer verder reden.
Uiteindelijk kwamen we weer bij de rivier terecht waar we nog wat bijeneters fotografeerden. Het was niet zo een hele spannende ochtend maar wel weer mooi om mee te maken. Op het eind van de reis nog even bij de Apenarend langs gereden en beide zaten bij het nest. Het blijft lastig om een goede foto te maken met al die bladeren en takken. Zo als we de ochtend begonnen zo eindigde die ook maar de middag zou heel anders verlopen.
Na de lunch alvast wat fotootjes uitgezocht en de mislukte en onscherpe zijn in de prullenbak beland. Rond vier uur zijn we weer het park ingereden en al snel was het BINGO! Toen we voorbij het nest van de Apenarend waren zagen we een vijftal auto’s met toeristen staan die allemaal bezig waren om een boom in te turen. Wij sloten achter in de rij aan want er was geen plaats meer en de weg was versperd. Als het zo druk is met toeristen en safariauto’s kan dat maar één ding betekenen. Er is wat te beleven. Nou dat was er zeker. Een luipaard in de boom. Helaas tussen de takken en de bladeren maar het duurde niet lang of hij kwam er uit en liep recht op onze auto af. We hadden niet eens kaartjes voor de voorstelling maar we zaten wel op de eerste rij! Het luipaard kwam tot twee meter bij onze auto vandaan, bleef staan en keek ons aan met een blik van…als je niet aan de kant gaat eet ik je op. Zekerheidshalve draaide ik het raampje maar even dicht. Maar wat een ontzettend prachtig mooi moment beleefden we daar. Oog in oog met een luipaard! Wat een geluk en wat een feest.
Het dier liep om onze auto heen om dertig meter verderop verder te kauwen op zijn buitgemaakte prooi. Het duurde niet lang of de vijf chauffeurs van de safariwagens reden naar het luipaard toe. Dat konden wij ook en zo stonden we op nog geen tien meter afstand te kijken naar een van de meest imposante dieren van Afrika. Waar mensen voor naar Afrika gaan om hem te zien. En wij zagen hem, zo goed, dat onze camera’s er lustig op los klikten.
Het duurde nog geen vijf minuten totdat alle toeristen weg waren. Het luipaard kon van hun lijst worden afgestreept, die hadden ze weer gezien. Toen de rust was weergekeerd hebben wij nog zo een anderhalf uur zitten kijken en genieten. Hij had een impala bemachtigd en zijn buik al meer dan vol. Slapen was nog zijn enige doel. Gapend en af en toe likkend aan zijn poten om daarmee zijn kop schoon te maken. En als je goed luisterde kon je hem horen spinnen. Het zijn net grote huiskatten.
De zon ging onder en het licht was weg. Toen we onder het nest van de Apenarend door reden zagen we hem zitten, vrij op een tak. Snel pakte ik mijn camera en kon maar één foto maken toen hij hoger de boom in ging en achter de takken verdween. Twee ongelofelijke momenten die in mijn geheugen gegrift staan. Toen we de brug overreden en de zon bijna achter de bomen verdween zagen we vissers hun netten binnenhalen. Met de zon op de achtergrond en zwarte vlekken in het water eindigden we de dag.
Afrika…wat een continet!
-
15 November 2018 - 02:03
Wia:
Wat een prachtige ( luipaard ) foto lex..net fluweel die huid..en zo dichtbij...maar goed dat jullie veilig zaten..
-
15 November 2018 - 03:59
Engeltje:
Wat een geweldige mooie foto's Lex!!!!!!!! -
15 November 2018 - 04:09
Monique:
Wat weer een mooi foto's en van heel dichtbij en weer een schitterend verhaal Lex -
16 November 2018 - 05:39
Marleen:
Geweldig en prachtige foto's!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
